Ik ben geboren in Amsterdam, februari 1949, als "Johanna Catharina Zeegers".

Mijn ouders noemden mij "Jopie".

Toen ik 2 jaar werd, kreeg ik voor het eerst een jurkje aan, en de buren zeiden: Mevr. Zeegers, het is toch ouderwets om een jongen een jurkje aan te doen?

Die roepnaam vond ik verschrikkelijk, want in het Amsterdams werd het uitgesproken als "Joooooooooopié, leg je vinger in een knopie!

 
   
                                 
Ik groeide op in een volkswijk,
Amsterdam-
west, Wilhelmina-straat 188, 1 hoog.

Naast ons lag een snoep-winkeltje.

Hier→ om de hoek was een speeltuin.
← dit was op de hoek.
Achter die handkar is de Kanaalstraat waar mijn vader mijn 1e fiets huurde, om "het" te leren, zie hen nóg hijgend rennen)))

 

     .
 

 

Ik zat op de kleuterschool in de Rhijnvis Feithstraat en de 1e tot de 4e klas op de Helmersschool.

Toen mijn moeder mij de 1e dag naar die kleuterschool bracht, had ik een bosje blauwe Anemonen in mijn hand, voor de juf.

Maar ik werd onderste boven gerend door grotere jongens, toen braken ook die bloemen en ik kreeg een klak op mijn kop daarvoor!


Toen was ik ook lid van de speeltuin op het J.J.Cremerplein,

Rechts is een ingekleurde foto.

 

 

Hier een en paar oude klassenfoto's!

Met juffrouw De Man!
  Hier ging ik  wekelijks douchen voor een dubbeltje, in het badhuis op de Overtoom, waar later het Autopon gebouw kwam.


Bij het einde van mijn dubbeltje, kreeg ik ijskoud water om mijn
haren uit te spoelen want die badjuffen waarschuwde altijd expres te laat.

 
Hier sta ik met mijn 4 jaar jongere zusje Marga en 6 jaar jongere broertje Robbie bij sinterklaas.

Wie dat was weet ik niet meer, daar was ik veels te bang voor.

 

 

 

 

Mijn vader was eerst "incasseerder" bij De Telegraaf, later werd hij "boekhouder"omdat hij zo'n mooi handschrift had.
Vanuit dat werk werd er jaarlijks een Sinterklaas te geven voor de kinderen van het personeel in de grote zaal van Bellevue. De jongste kinderen vooraan en naar mate je ouder werd schoof je steeds meer naar achteren.

Boven in sta ik uit te kijken naar zwarte piet vol verwachting.........
PIET, PIET Zó, de buit is binnen..............
Dit was mijn Oma, een vreselijk lief mens.

Zij kwam, toen mijn Opa overleed, bij ons in wonen.

En zij had dondersgoed door, dat ik het meeste slaag kreeg!

Stiekem werd ik door haar verwent als wij samen wandelden.

Met mijn ouders gingen wij vele jaren naar Slenaken op vakantie in Limburg.
Zij huurde dan een paar kamers op een boerderij.
Ik vond dat heerlijk!
Mocht met die boer mee hooi binnen halen, de koeien van de berg ( heuvel) af halen om gemolken te worden.

 

Toen ik 9 jaar was, verhuisden wij naar "een moderne buurt, een z.g. "tuindorp", dat waren grote delen opgespoten landbouwgrond.
De eerste die gebouwd werk, heette "Overtoomse Veld".
Als kind zie je geen gevaar, wij gingen vaak op het drijfzand, in een kring mekaar vast houdend, "wiebelen" op die grond!

  .
Als kind woonde wij midden "in de bouw", overal zand en
huizen in aanbouw.
Daar deelde een kamertje met mijn zus, eerst met 2 bedden, later een stapelbed, en toen mochten wij ieder één helft naar eigen smaak inrichten.

Mijn helft zag er zó uit, de helft van mijn zus waren allemaal ronde aluminium schoteltjes van een slaatje en de lamp was van witte plastieken bekers, maar daar heb ik geen foto's van.

 
                           .