Beroerte of CVA

Vrijdagavond, 12 februari 1999, 0,30 uur.

Het was vrijdag nacht vóór het scholieren carnaval.

De spannende film was afgelopen en ik kreeg het een beetje koud dus stond op om de ,kachel aan te steken.

Maar de lucifers braken steeds totdat ik dacht ”nou, het mag zeker niet” en de afgebroken lucifers ( en dit begrijp nog stééds niet)

onder het vloerkleed schoof???

*******************
Ik kwam bij, hé waarom lig ik op de vloer?
Actie, ik moet zo snel mogelijk frisse lucht hebben!
Kom op, naar de kelder en die deur openen.
Ik dacht alleen dát maar dat, niet wat is er met jouw lijf, waarom kan je niet meer staan, waarom moet jij kruipen???
Maar om daar te komen moest ik liggend op de grond de stoelen over mij heen verplaatsen en met 1 arm maar!!!.
Ook het vloerkleed lag in de weg en wéér een stoel.
Eindelijk, de kelder, deur open en inademen.

???????????????????????????????????Maar die frisse lucht hielp niet???????????????????????????????????/

Tja, dan maar 112 bellen.

Weer een obstakel, hoe kreeg ik die telefoon te pakken, die stond aan de andere kant van de kamer!
Kruipen, tafel opzij, weer een krukje, eindelijk in kon de telefoon aan zijn snoer naar beneden trekken, nummer draaien en ???
Hé, mijn rechter arm beweegt niet? nou ja, dan maar met links!
Ik kon niet praten!!! Alleen dierlijke geluiden!
112 hing op, tja, wat nu?
Dokter bellen?
Had ook geen zin.
Intussen had ik het aardig koud gekregen met die open kelderdeur.

Nog eens 112 bellen, gelukkig, zij hingen nu niet op maar vroegen van alles en ik kon alleen maar huhw zeggen
Nou, zij beloofden een ambulance te sturen.
Ja hoor, daar ging de bel al……………………….O gut, hoe komen zij nu binnen?
Om bij mij binnen te komen, moest je door de garagepoort, gagage, door tuin, binnen door de keuken, o jee, die vinden mij nooit!Gelukkig, na enige tijd zag ik die lichtgevende kleding van ambulancebroeders in de tuin aankomen……………………………………………

Opluchting!

Zij hadden de politie gebeld en die had de deur in getrapt.
De agent bekeek mij en tilde mijn glas op, en zei “aardig geraakt zeker mevrouwtje?”
Ik boos NEE schudden en met mijn linkerhand wijsvinger “1tje!!! maar!”

Hoe ik in de ambulance gekomen ben weet ik niet, wel dat wij reden.
En in de EHBO kreeg een broeder mijn aders niet te pakken omdat ik onderkoelt was, dus eerst maar thermo dekens om mij op te warmen.
Het was ondertussen ½4 en de politie vertelde dan mijn kamer -11ºC was!!!

Eindelijk lag ik in het ziekenhuis aan een infuus en alarm.
Ik heb een reuze smak gemaakt toen ik bewusteloos raakte want mijn ½ gezicht was bont en blauw.
En hoorde daar wat ik mankeerde, ik had een CVA.

Cerebrovasculair accident (CVA) is de medische term voor een beroerte.
Cerebrovasculaire accidenten worden grofweg ingedeeld in bloedige CVA's (hersenbloedingen) en niet-bloedige CVA's (herseninfarcten).

Die laatste had ik dus!
<<< Hier het getroffen gedeelte in mijn hoofd.

Hier ga ik later nog mee door….

**********************************************************

	Ik had de eerste beroerte 9 jaar geleden. Toen kon ik helemaal niets, niet praten, niet schrijven dus geen communicatie mogelijk. Ik kon niet lopen en had geen gevoel in hand, aangezicht en been, maar door oefenen werd dat steeds beter. Ik kreeg dagelijks therapie, logopedie, ergonomie, zwemmen, fysio om het lopen en roeien te oefenen. Eerste keer van mijn leven in een rolstoel. Ik behoor tot de groep “onzichtbaar invalide”want wat wél zichtbaar is, is een schijnbaar dronken vrouw die niet duidelijk praat en wankelend loopt.
	In mijn hoofd zitten diverse kroonsteentjes die niet of verkeerd doorverbonden zijn.
	Ik heb diverse pogingen gedaan om mijzelf te doden. Nu, na 7, 8 jaar heb ik eindelijk geaccepteerd en berust nu.
Voor altijd weg	Door mijn gebreken, kan niet meer doen wat vroeger zo gewoon was, dansen of ballet, paardrijden, wandelen, trommelen op mijn djemby en andere percussie instrumenten. En kon ik niet meer schilderen met olie of acryl, omdat ik het contact met de ondergrond niet meer voel. Daardoor doe ik nu veel tekenen met potlood, houtskool of pastelkrijt.

December 2005	Avond,21.00 uur. Ik voel mij ontstemd, rusteloos. T.V. kijken, nee, weer uit. Sigaretje roken op het balkon? Nee, ook niet. Naar de PC? Nee, ook niet. Dan maar naar bed? Ja! Dus naar de huiskamer om de lichten uit te doen Daar werd ik niet lekker, vreselijk zweten. Ik griste mijn mobieltje van tafel en belde mijn zoon, ging op een keukenstoel zitten en het zweet guste van mijn gezicht??? Mijn kwam in paniek, mam wat is er, wat moet ik doen??? Ik zei 112, verder kon ik niet praten en naar naar de buitenwereld als door een tunnel?
	De ambulance kwam met 2 broeders . Eentje dwong mij hem aan de kijken, dat lukte niet. Ik was wel bij kennis maar het werkte niet. Toen hoorde ik hem zeggen: Mevr. Zeegers, ik til uw arm op dan moet u proberen hem daar te houden en hij liet lus.... Mijn arm pleurde naar beneden en ik dacht: O jee, alweer een beroerte. Weer naar het ziekenhuis. Mijn dochter was er ondertussen ook, zag ik.
	De diagnose luidde: CVA veroorzaakt door ouderdomscholesterol ???	Nog nooit van gehoord?
	Deze keer kon ik helemaal niet praten en kreeg intensive logopedie aan huis. Dat begon met verschillende klanken onder de knie krijgen, ik voelde mij een rampdebiel. Later afwissende klanken en veel later pas echte woorden. Zo hebben ze mij kunstmatig aan het praten gekregen, maar mijn stem is niet mijn eigen stem, lijkt op een zware mannenstem.
	Ik mocht niet meer auto rijden van de neuroloog, eerst maar een keuring aanvragen bij het CBR.

Hoe ik het nu ervaar, 2008:

Bij verschijnselen	Nu moet ik minstens 1 á 2 keer per jaar naar de huisarts voor een ontsteking aan mijn linker arm, die dan weer “overbelast” is. Op zo’n dagen verrek ik weer van de pijn, als of iemand met messen erin snijd! Dan weer een injectie met cordisone halen.
Hand	Ik ben aan de rechtse kant gedeeltelijk verlamd, aangezicht, hand en been. Dat was mijn “goede” kant. Ook kan ik niet wringen, koken of afwassen, want ik laat alles vallen.
Been	Mijn been, bij iedere stap moet ik “hak” denken, anders sleept mijn voet en dan struikel ik. Ik kan precies mijn hondje een blokkie om lopen, meer niet, want dan zegt mijn been “doe het zelf maar”. Zo ben ik 5 weken geleden gestruikeld over een laag drempeltje en toen op de wc pot geknald, dus heb ik al 5 weken tijd een verstuikt stuitje en zit op een opblaas kussentje!
Spaak	Afasie heb ik nog steeds, gelukkig zit er een spellingscontrole op mijn pc, maar als ik de beginletter niet goed heb, heb ik daar ook niets aan. Veel woorden zoek ik op bij Google. Cijfers en losse letters is een ramp, ik heb hier alle letters van het alfabet boven pc geplakt, want ik kan niet meer denken, na de H komt de ? En cijfers is nog veel raarder, ik zie het goede cijfer, maar denk anders en draai dat om als ik spreek. Dus zomaar en telefoon nummer oplezen lukt niet. Wat ik nu typ (met 1 L. vinger in “Word”) heb ik zowat bij alle woorden de extra letters moeten uithalen!