De avonturen van Zorky II.

Ik had al verteld dat hij een “Podenco” soort is.

Hij is een Podengo Português (Pequeno)

Hier wat meer achtergrond informatie die ik van www

(Wereld Wijde Web)

gehaald heb:

De Podenco Ibicenco is een zeer oud ras, nog een echte 'oerhond'. Hij stamt volgens de meest gangbare theorieën af van de Tesem, een halfwilde pariahond die in en rond de Egyptische dorpen leefde, en deze wederom van Noord Afrikaanse Windhonden. Uit oude afbeeldingen blijkt dat de Egyptenaren reeds meer dan 3.000 jaar geleden deze hond voor de lange jacht gebruikten.

Er werden ook gemummificeerde honden aangetroffen die een schofthoogte hadden van 56 cm. De Tesem is afgebeeld op muurschilderingen in o.a. het graf van de Egyptische Farao Toetanchamon (ca. 1333-1323 v.Chr.) Hij was de zeer gewaardeerde hond van de edelen en vorsten, zoals uit veel afbeeldingen blijkt, o.a. uit de tijd van Amenemhet I. Hij wordt afgebeeld als jachthond, maar ook als hoeder/bewaker van de kudde. Deze hond lijkt al veel op onze huidige Podenco: een gestroomlijnd lichaam met opgetrokken buik en grote staande oren. De Tesem werd zelfs het symbool voor de dodengod Anoebis, die op dezelfde wijze werd afgebeeld.

Deze honden werden - naar men aanneemt - in groten getale gehouden door o.a. de Phoeniciërs die voornamelijk de handel in het Middellandse Zeegebied beheersten, en hadden toen ook nog taken die uiteenliepen van jachthond, kuddehoeder en waakhond. In de 8e en 9e eeuw n. Chr. werd de toenmalige Pharaohond door de handelsschepen van de Phoeniciërs en Carthagen verspreid in het Middellandse Zeegebied. De honden kwamen terecht op Malta, Sicilië, Mallorca, Menorca, Ibiza, Formentera en het vaste land van Spanje en Portugal.

Op de eilanden ontstonden in de loop van de tijd verschillende rassen met verschillende benamingen die vele eeuwen lang vrij zuiver bleven omdat er door de geïsoleerde ligging van die eilanden praktisch geen vermenging met andere rassen kon plaatsvinden.
Op Ibiza ontstond de Podenco Ibicenco; op Malta de Pharaohond, ook Kelb-tal-Fennek genaamd; op Sicilië de Cirneco dell'Etna; op de Canarische eilanden de Podenco Canario; in Portugal de Podengo Portuguès.

Al ligt er nog veel in het duister omtrent het ontstaan van de Podenco, vast staat dat het een zeer oud ras is dat in de loop van de eeuwen qua uiterlijk en karakter maar weinig veranderd is.
In 1911 werd de Podenco Ibicenco officieel als ras erkend. Rond 1930 namen Engelsen Pharaohonden mee van Malta, dat toentertijd Engels grondgebied was; en de honden werden in Engeland tentoongesteld. De belangstelling voor deze hond was echter matig. Pas in de zestiger jaren groeide deze en was er ook belangstelling uit Amerika en Duitsland.
Nog steeds komt de Podenco in al zijn vormen in Westeuropa weinig voor, zoals iedere trotse eigenaar van een hond van dit ras zal weten.

(Tekst overgenomen van de Podenco-site- http://www.spaansehonden.info/ van Judy Kleinbongardt)

Anubis

Zijn blik is gespitst: als een waakhond staat hij klaar, om te beschermen, en om niets te missen om de mens door het onbewuste te loodsen. Als een waakhond ligt hij op de kist met de menselijke overblijfselen.

In het oude Egypte was Anubis de begeleider in de 'onderwereld', waar de ziel aankwam na de dood. Hij moest ze veilig door de nacht leiden, naar de dag, de zonsopkomst, de wedergeboorte. Op de doodskisten van de farao's werd hij geplaatst om de mummie te beschermen, want voor de wedergeboorte was ook het lichaam weer nodig.
Hij was 'niet meer' dan een begeleider, geen God zelfs.
Zo voel ik me ook: begeleider, een eindje meelopen met een ander mens.

Anubis : de god van het mummificeren.

Anubis dit is een god die altijd als een jakhals of een hond wordt afgebeeld.
Anubis wordt "de uitvinder van het mummificeren" genoemd, omdat hij dit als eerste heeft gedaan bij het lijk van Osiris.
Dit was toen hij stierf, niet toen hij vermoord werd.
Anubis is ook een beschermer van de doden en van het dodenrijk.
Hij is de bewaker van de poort naar het hemelrijk, hij zorgt ervoor dat de doden goed in de onderwereld terecht komen.
De zwarte kleur die hij heeft stelde de kleur van de doden voor, nadat hij ze had gebalsemd

Op afbeeldingen bij het graf van Toetanchamon (farao van 1358-1350 voor Chr.) vinden we al afbeeldingen van een hond met ranke ledematen, een opgetrokken buiklijn en grote staande oren: de Tesem. Deze Tesem zou van Noord-Afrikaanse Windhonden afstammen. Doordat deze honden werden meegenomen op handelsreizen, raakten ze verspreid in het Middellandse Zeegebied. Door de geïsoleerde ligging van de diverse eilanden ontstonden er uit deze Tesem meerdere “staande oren” rassen, op het eiland Malta ontstond de Pharao hond, op Sicilië de Cirneco dell’Etna en op Ibiza de Podenco Ibicenco. In Egypte zelf werd de Tesem verdrongen door de snellere Aziatische Windhonden.

De honden werden op de eilanden vooral gebruikt voor de jacht op het konijn. Door de goede jachtkwaliteiten en de geïsoleerde ligging is het Podenco Ibicenco ras nog zeer oorspronkelijk en is er weinig of geen vermenging geweest met andere rassen.

Tot zover de informatie.

Een paar maanden terug heb ik een sculptuur van mijn lieverd gemaakt.
Naar een voorbeeld van een foto.
Toen wist ik nog niets over boven staande tekst!

En kijk nou, wat ik maakte:

Toeval of???

Even een eigen ervaring met mijn Zorky.

Hij is altijd "druk".
Zó druk, dat hij zich géén tijd gunt om behoorlijk te eten of iets dergelijks, nee, hij waakt altijd over mij, waar ik ben is hij ook!
Het liefs wil hij dat ik altijd balletje gooi!
1 Keer per week wordt er hier geklaverjast, al meer dan 10 jaar.
Sinds Zorky hier woont, wordt er door mijn mede kaarters vanaf 20.00 tot 1.00 tennisballen gegooid en dan is hij nog niet moe.

Wordt vervolgd....