©151-Rolfie mijn...........©
Een relatie begint met een gifstoffen>>>
Bezig verliefd te wórden!
Brrr, éng, wat je weet nog niets.
Is er bij die ander ook zoiets?
Is zijn binnenste ook,
onderste boven gegooid, van de kook?
Er breekt een tijd aan van wennen.
Spannend toch???> verkennen?
Onder tussen misselijk van dat gif in mijn pens.
Ik lijk in ene een ander mens!
Die draaiende stenen in mijn maag,
Laat mij liever met rust als ik dat vraag?
Of nee, aub, juist niet…
Ben al verslingert aan “weet het nog niet?”
Gek word ik van het getol.
En mijn hoofd en hart slaan hopeloos op hol.
Maar dat chemische verliefd zijn is wél de grondslag
Voor ons verdere “levens gelag”.
De ondergrond waarop verder te bouwen
Die heet dan>>>leren van mekaar houden”!!!
Maar kijk: als die zekerheid eindelijk dáár is,
begint pas het vertrouwen.
Stapje voor stapje, Steen voor steentje
Samen ópbouwen.
Rolfie, ik wou dat ik daar al was.
Maar het “ons” is nog zo groen als gras!
En ook nog: wij beginnen nu juist,
aan ons “verhaal”, laat ons samen maken een vuist!
Maar om daar “uit te komen”.
Helpen wél hele bómen.
Gesprekken opzetten, nú nog via PC.
Daar doen wij het voorlopig mee.
Dus alsjeblieft….
Antwoord mijn vragen, per mail
Op de chat, met
Foon.
Want Rolfie, dát kun jij gewoon!
Laat ons nu niet in drijfzand verdwijnen.
Rolfie, laat mijn zonnetje schijnen.
Ben jij de méérwaarde in mijn bestaan?
Rolfie, laten wij er dan voor gaan!
Want voel zó veel voor jou.
En ik wil dat onderbouwen, heel trouw!
Ik zit nu mij “dichten” essentie.
Anders vertellen>is mijn dementie.
Niet verstoppen achter “gebreken”.
Jij kúnt schrijven, is al gebleken!
Wat jij ( niet ) doet, maakt mij boos!
Dan voel ik mij waardeloos!
Onder gewaardeerd.
Als een “ding”.
Ik vraag echte liefde ,
Speciaal in dit begin.
Deze woorden ontspruiten uit mijn binnenste
Geen grip daar op, maar hoop op het innigste……………….
Een beloning voor onze allebei!
Voor het einde voor ons levens rij.
Die paar jaar die ons nog gegeven zijn.
Verblijden wij ons toch fijn?
Nou, Rolfie, ik hoop dat mijn boodschap aankomt.
Zo niet, stoppen wij terstond….
Maatje mijn, het is een heel verhaal geworden….
Niet te stuiten of te stoppen.
Dit spui ik zomaar uit.
Hopende op mij buit))))
"Rolfie mijn".
Léés jij mijn gedachten en gevoelens in dit gedicht?
Want die is geheel aan jou bericht!
Mijn manier om mede te delen.
Vanuit mijn binnenste kwélen…………………..
In al mijn liefde voor jou hier neergeschreven………
Rolfie, wat staat ons nog te beleven ?
Aan jou nu is de zet.
Ik was “open”
Nu verlang ik van jou “het?”
H@nzie.
©Eigen werk nr. 151©
©6-1-08©