Weer is een mooie droom,

als een zeepbel uit mekaar gespat

Ik vraag mij nu af

Waarom die het zomaar begaf?

 

Omdat die droom weer zoals altijd,

Vér lag van de werkelijkheid,

En aan leugens opgehangen was.

Niet van mij, maar die andere grapjas.

 

Nu zit ik weer alleen,

met de scherven om mij heen.

Grote dromen waren het.

Maar nu weer uit met de pret.

 

Met een reuze dreun

Terug van weer een miskleun.

Tranen van verdriet weer…

Bijgod, dit niet nóg eens een keer.

 

Ik blijf bij mijn oude plan.

Alleen met mijn dierenclan.

Dag maatje, dag luisterend oor.

Nu sta ik er weer alleen voor….......... 

 

H@nzie

©Eigen werk nr.152.© 3-2-08©

 

.