Zon, sterren en mijn maan.

 

 

Wie voelt zich niet zo als ik en zwemel.

Nietig onder de flonkerende sterrenhemel.

Ontworpen door die architect

die al die “gaatjes prikte” in de hemel, perfect?

En die ook de zonsopgang heeft ontworpen

Wat naderhand onze “flop” is geworden?

 

Ik, die stilstond bij het maanlicht

Denkend aan die ridders in de middeleeuwen.

Die dan de nachten konden benutten, aanzicht?

In dat felle natuur licht.

 

Die wist dat het zien van een flonkerende ster “ping” zou zeggen in onze geest.

En dat mooi niet voor niets was geweest??

 

Hoeveel dichters hebben zich laten inspireren.

Door dat machtig mooie schijn?

Niet wetend dat daar “”achter””

nog wat onnoemelijks zou zijn?

 

Wie is nooit stil geworden van deze schepping

Aanvoelend, als individu, als belichaming

Wie voelt zich niet ontzettend “”klein””

Glunderend in de maneschijn.

Al die duizenden sterren door boven.

Daar worden wij toch allemaal door bewogen.

En dan die oerkracht van “”onze” zon

Door welke eenvoud kwam ons>>>waarom<<<?

 

Niet om het te verpesten!

Nee, mooi niet.

Doen wij wel, allemaal!

Tot ons aller groot verdriet

Als de poen niet zo meespeelde.

Leefden wij nog steeds in die weelde

Uitgevonden door die architect

Hopelijk wordt dit nog een keer herontdekt!!!

 

©Hannie Zeegers-16-9-2011©