Anja, met al mijn liefde..............................

                                         Tekstvak: 28 april 2004 
Lieve allemaal, 
Het is niet anders.....na 2 jaar samen vechten.....leren accepteren. 
Heen en weer geslingerd 2 jaar.....negatief....positief...nu écht negatief. 
Het leven loslaten....het leven weer langzaam leren kennen......het leven nu definitief loslaten. 
Boelo...onze kinderen....2 moeders van 87 en 94 jaar. 
Alle vrienden....jullie leefden zo  mee...gaven zo'n steun....en geven weer steun. 
Jullie hebben verdriet....wij hebben verdriet. 
Nooit voor dit gestaan....lijkt een verkeerde film. 
Morgen met ons Zonnetje praten....geen kansen meer...niet meer vechten....en loslaten. 
Proberen te eten en te slapen.....dingetjes te doen. 
Ongelofelijk...zo goed en gelukkig pas nog in Zandvoort. 
Zo blij weer te zwemmen....te fietsen. 
Ons hart huilt en jullie ook. 
Liefs Boelo en Anja. 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anja, als jij er straks niet meer zal zijn.....

 

 

 

 

 

Ik laat jou los, wat moet ik anders

Dit was écht niet onze keus

Maar jullie moeten beide weten, kanjers

Het doet mij zéér veel pijn, ja heus!

 

Maar ik wil nog heel veel zeggen.

Nu nog heb ik de tijd daarvoor.

Eigenlijk heb ik niet de rust om uit te leggen.

Maar Anja,ik leen even jouw luisterend oor.

 

Jij moet  wéten wat ik in jou herkende,

die heerlijke toffe open vrouw.

Gelukkig niet zo een “”verwende””

Gewoon zo een van: ""ik hou van jou"".

 

En houden ván, kregen wij voor elkaar.

Wij zijn én waren er, voor mekaar.

Veels te laat kwam jij in mijn leven.

Maar ben trots dit mét jou te beleven!

 

Uren hebben wij samen gedeeld.

Zijn helaas, té snel uit gespeelt.

Maar, Anja,  ik koester elk moment,

als jij straks niet meer bij mij bent.

 

De lijnen zijn gezet, onuitwisbaar,

Voor mij ben jij, Anja,  ónmisbaar.

Maar het lot heeft alles al bepaald!

Jij bent degene die het niet haalt…

 

Maar de contouren staan beslist,

in mijn geheugen,onbetwist!

Als jij,Anja,straks niet meer hier is,

heb jij nog steeds betékenis.

 

Het zal wel zo moeten gebeuren.....

Alles gaat buiten ons om.

Ik blijf jou tot het end opfleuren.

Roep mij maar, en ik kom!

 

Dappere, dappere Anja,

Weet hoe ik jou bewonder.

Woorden schieten mij te kort

Anja, ik wil niet zonder….

 

Met heel mijn hart en al mijn liefde,

schrijf ik dit, mijn laatste wens­

Jou nog één keer te laten weten

JIJ BENT VOOR MIJ EEN BIJZONDER MENS!!!!

 

Jouw Hannie………

 

 

 

 

 

 

 

Hanzie/29/4/04

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

,,,